Duizend bommen en granaten die niet op ons zijn gevallen

De oorlog is inmiddels een maand gaande.

Met lede ogen kijkt de wereld toe hoe een stelletje gevaarlijke gekken met grootheidswaanzin, honger naar macht en geld en geen greintje empathie elkaar af proberen te troeven. Met alle macht proberen ze iedereen er bij te betrekken, en er vallen links en rechts slachtoffers die er helemaal niks mee te maken hebben, en ook niet willen hebben. De wereld is gek geworden.

Hier in Abu Dhabi is het (meestal) stil. De toeristen zijn weg. De stranden zijn leeg. De bezoekersaantallen van de musea zijn historisch laag. Veel mensen die hier tijdelijk zaten hebben eieren voor hun geld gekozen, en zijn vertrokken. 

Wij blijven over.

Met een dubbel gevoel.

Aan de ene kant dankbaarheid naar de overheid toe. 

Sinds het begin van de Iraanse aanvallen hebben de luchtverdedigingssystemen van de VAE 425 ballistische raketten, 15 kruisraketten en 1.941 drones onderschept. Net als tijdens de corona-pandemie, wordt er hier ook een soort van dashboard bijgehouden. En helaas blijven er raketten deze kant op komen. Hoewel de meeste hun doel nooit bereiken, zijn er helaas wel gewonden gevallen (buiten de stad). En doden. Het neerkomende puin is helaas op verschillende plekken fataal geweest. De doelen zijn over het algemeen gericht op de energie-industrie. 

Aan de andere kant, merk ik dat de spanning veel met me doet.

Vooral de concentratie is eraan. Bij ieder geluid schiet er iets door je heen. Bij ieder alarm weer een hartverzakking, ook al is dat vooral door het ontzettend harde geluid van het alarm zelf! Dat kan je dus niet zachter zetten tenzij je je telefoon op vliegtuigmodus zet, wat ik tegenwoordig snachts ook doe. Ze hebben in de nachtelijke uren ook het geluid veranderd. Nog maar 1 "ping" in plaats van een soort van hoogtonige misthoorn. Soms hoor je in de verte knallen van het luchtafweergeschut, en in een paar enkele gevallen zagen we in de verte de rooksporen in de lucht van de intercepties. Het is niet leuk in ieder geval.

Veel scholen geven nog steeds les op afstand, en daardoor is lang niet iedereen op het kantoor. Zelf ga ik wel iedere dag, want ik vind het toch fijn om dit allemaal te delen met mijn lieve collega's. Iedereen heeft er last van. 

Als "kers op de taart", was het afgelopen week ook nog eens noodweer. Hele harde regen en onweer. De straten liepen onder, de lichtshow in de lucht was episch. Het museum had hier en daar een lek (lichtelijke understatement). Ik kan hier niet al te veel over uitweiden, maar het was een ontzettend heftige week, en het onderhoudsteam en collectie team, heeft keihard gewerkt.

Om het toch allemaal een beetje leuk proberen te houden, heb ik wel mijn best gedaan om leuke dingen te doen. Zo ben ik een paar keer lekker naar het strand geweest, heb ik een nintendo gekocht en heb ik al een paar keer mensen over de vloer gehad voor een dineetje en Mariokart, ben ik naar de film geweest, en ben ik afgelopen weekend naar een strijkconcert geweest met muziek van Hans Zimmer in een prachtige ruimte vol met (nep)kaarsen. Dat was echt heel mooi, en ze eindigden met "Pirates of the Carribean" muziek. Ik ben samen met een vriendin naar de plantenmarkt geweest waar ik een hoop nieuwe plantjes heb gekocht, en ik heb een knutselmiddagje gehad met een groep Nederlandse dames, wat ontzettend gezellig was! Verder probeer ik mijn huisje zo gezellig mogelijk te maken, en geregeld in beweging te blijven.

Zo proberen we het toch een beetje leuk te houden met wat afleiding....