Allemaal avonturen
En toen waren er ineens weer een paar weken voorbij!
Op dit moment zit ik lekker op de bank bij te komen van een paar intensieve, maar avontuurlijke weken. Becky is voor school een weekje naar Engeland, dus ik heb het rijk even alleen – net als vroeger.
Zoals de meesten van jullie wel weten, heb ik sinds mijn studententijd altijd alleen gewoond. Sinds een jaar of twintig heb ik nu voor het eerst weer een huisgenootje, en het is echt ontzettend gezellig! Maar ik moet toegeven: het is stiekem ook best fijn om een paar dagen alleen thuis te zijn. Toch kijk ik er alweer naar uit dat binnenkort weer terugkomt! Ik word een beetje een kluizenaar zo, want het is heel heet (boven de 40 graden) dus je gaat niet zo maar even een blokje om. Wel sporten en zwemmen in het hotel naast ons!
Een paar dagen na mijn terugkomst uit Nederland, was het tijd voor mijn eerste gast. Niemand minder dan mijn neefje Koen! De zoon van een van mijn lieve halfzussen. Hij had een weekje vakantie, en had het idee om dat in Abu Dhabi te komen vieren. Gezellig! We kenden elkaar nog niet zo heel goed, dus het was de perfecte manier om elkaar een beetje te keren kennen. Koen is een top-huisgast, en het was ontzettend fijn om hem een korte week over de vloer te hebben! We hebben ook best wel veel gedaan! Zo zijn we een dagje naar de "Mall of Dubai" geweest om lekker te winkelen (poehee wat is dat gigantisch!), en hebben we een woestijntoer gedaan.
Het begon allemaal vrij rustig, met een bezoekje aan een kamelenboerderij. We mochten ze aaien en knuffelen – ik ben echt gek op kamelen! Ze zijn zo zachtaardig en hebben van die belachelijk lange wimpers. Heerlijk om even met ze te kroelen.
Daarna werd het allemaal een stuk ruiger… We stapten in een stoet van 4x4 jeeps (gelukkig hoefde ik niet zelf te rijden, haha) en gingen “dune bashen” — oftewel: vol gas de duinen door! Steil omhoog, keihard omlaag... Poeh, dat was spannend. Opeens begreep ik ook waarom we allemaal een plastic zakje op schoot kregen. Gelukkig niet nodig gehad, haha!
Na het scheuren was het tijd voor een mini-fotoshoot in het zand. Onze gids dacht trouwens dat we getrouwd waren — ehhh, awkward! Daarna nog even met een slee van een zandduin gegleden (de weg naar boven was écht geen pretje, spierpijn incoming), en toen mochten we op een kameelritje van welgeteld drie minuten. Toch leuk!
Als afsluiter kregen we een diner onder de sterren, compleet met buikdanseres én een danser die alleen maar rondjes draaide — serieus, non-stop, met allerlei trucs erbij. Echt indrukwekkend, vooral dat hij daarna gewoon recht vooruit kon lopen. Toen kwam er nog een vuurshow en daarna: alle lichten uit, een paar minuten sterrenkijken met zachte muziek op de achtergrond. Magisch momentje.
Helaas mocht ik de volgende dag weer gewoon gaan werken, en ontmoette ik Koen de volgende dagen in de avond voor dineetjes en gezelligheid. We hebben wat lekkers gedronken in de bar bij ons naast op de 63e verdieping (echt gaaf dat uitzicht, en de lift), bij Din Tai Fung gegeten, en Ijsjes gegeten en lekkere visjes genuttigd bij de haven. Ook nog even naar de Lulu supermarkt waar we allerlei lekkers insloegen (verschillende soorten chips voor een proeverij, en wijn voor savonds, dankjewel Koen!). Hij heeft ook lekkere parfummetjes gekocht! Dat kan hier in Abu Dhabi heel goed! Hopelijk komt ie nog eens terug!
8 uur nadat hij richting het vliegveld ging, was het mijn beurt.
Want...er stond een stedentrip naar Yerevan (Armenie) op het programma!
Samen met Irene en nog twee stellen uit de buurt (Diego, Sally, Josep en Lidia), gingen we naar het wijnfestival, en proeven van wat voor anders moois dit land en deze stad te bieden hadden.
Na aankomst en inchecken, gingen we naar het centrum van de stad voor een wandeling, en belandden we in een heerlijk restaurant met binnenplaats, waar we genoten van de Armeense "cuisine" en het bier proefden. We hadden allerlei lekkers op tafel staan, waaronder kazen, gepekelde groenten, "A
Armeense pizza" en olijven. Lekker! Na nog een kleine wandeling, en een wijntje onderweg, was het tijd voor het diner. NOG meer lekkernijen, waaronder gegrilde aubergine, een soort dumplings, salades en nog veel meer. Het was inmiddels twaalf uur geweest. De hoogste tijd voor een goede dut, want de volgende dag hadden we een vol programma!
Onze reis begon vroeg in de ochtend (met een enigszins droog bekkie), richting het zuiden vanuit Jerevan naar Khor Virap. Daar doemde de iconische silhouet van de Ararat (vulkaan die eerst van Armenie was maar nu van Turkije) op achter het eeuwenoude klooster – echt een plaatje. We daalden af in de diepe put waar ooit Sint Gregorius de Verlichter gevangen zat. Via een smalle ladder naar beneden… en eerlijk: ik voelde me mega claustrofobisch. Pas toen ik weer noven stond, realiseerde ik me wat zich daar 1700 jaar geleden had afgespeeld. Geen prettig gevoel, kan ik je zeggen!
Daarna reden we verder door de ruige rode kliffen van de Amaghu-kloof, op weg naar het Noravank-klooster. Wat een plek! Dramatisch gelegen tussen felgekleurde rotsformaties, met prachtige details in het steen en een oorverdovende stilte. Je kunt je zó voorstellen hoe hier ooit monniken hun dagen vulden. Wat me het meest raakte? Twee graven van broers. De een stierf eerder en zorgde ervoor dat zijn broer naast hem begraven zou worden, met een speciaal raampje zodat hij altijd in de zon zou liggen. Kippenvel.
Daarna doken we de Areni-1 grot in – een archeologische schatkamer waar de oudste wijnmakerij ter wereld is ontdekt : druivenpitten, fermentatiekuipen en drinkbekers van meer dan 6000 jaar oud. Terwijl we door de koele, donkere grot liepen, voelde het alsof je even écht contact had met de mensen van toen.
En hoe sluit je zo’n dag beter af dan met een wijnproeverij in de Areni-regio, de bakermat van de Armeense wijnbouw? In een lokale wijnmakerij proefden 8 krachtige rode en geurige witte wijnen, gemaakt van druiven die al duizenden jaren in die bodem groeien. Perfecte afsluiter van een dag vol geschiedenis, natuur en cultuur.
Maar wacht… nóg beter: we sloten de dag af op het wijnfestival in Jerevan met de lekkerste broodjes, NOG meer wijnen, khinkalis en muziek. Het was een top dag!
We begonnen de dag bij Khor Virap, waar we opnieuw het iconische klooster bezochten waar het christelijke verhaal van Armenië ooit begon – met de majestueuze Ararat op de achtergrond, net als gisteren. Dit keer beklommen we het heuveltje ernaast voor een prachtig uitzicht. Zeker de moeite!
Daarna maakten we een korte stop bij een vredig meer, met een ansichtkaartwaardig uitzicht op de Ararat. Onze chauffeur trakteerde ons op moerbeien – zoet en sappig, heel lokaal en lekker.
Vervolgens liet de natuur zelf zich van haar artistieke kant zien: de Symphony of Stones. Een surrealistische wand van zeshoekige basaltzuilen diep in een kloof – zó bijzonder en fotogeniek. Echt prachtig!
Even verderop lag de tempel van Garni, het enige nog bestaande Grieks-Romeinse tempelgebouw in Armenië, indrukwekkend gelegen op een klif met uitzicht over de vallei. Het was er druk (gekke ik die nooit had bedacht dat er ook in Armenie veel toerisme is...), maar zeker de moeite waard. Er was ook nog een badhuis met mozaïekvloer en de resten van een kerk uit de 7e eeuw.
Daarna was het tijd voor een lavash-bakdemonstratie: dunne, warme broodjes vers uit de tonir-oven. We aten het met verse kruiden en kaas – aanrader! Twee oudere dames zaten bij een traditionele tonir-oven, waar ze met behendige handen het deeg uitrolden en uitrekten tot flinterdunne lappen. Met een snelle, precieze beweging plakten ze het lavash tegen de hete binnenwand van de oven. Even later haalde één van hen het warme, licht geblakerde brood eruit met een haak – knapperig aan de randen, zacht vanbinnen. Zo simpel, zo mooi om te zien.
Als kers op de taart bezochten we het adembenemende Geghard-klooster, deels uit de rotsen gehouwen. De sfeer daar… eeuwenoude gebeden, echo’s, mystiek. We zagen een net getrouwd stelletje, een paar boze bijen en een rij voor het heilige water (heb er maar niet van gedronken, want dan kan je zwanger worden, mij niet gezien haha!). Alles bij elkaar een bijzondere mix van spiritualiteit en alledaags leven.
Een perfecte combinatie van geschiedenis, natuur en cultuur – allemaal in één dag! We sloten af met Bloody Mary’s in het park (lekker!) en daarna een diner met show. Heel smakelijk… maar ook héél luid. Beetje overprikkeld, dus: nu... slaap!
De laatste dag met z’n zessen brachten we op ons gemak door: eerst struinen over de markt, daarna een bezoek aan het museum, waar we nog wat meer leerden over de geschiedenis van de plek. Ik was eerlijk gezegd behoorlijk moe (…ik had per ongeluk twee antihistamines genomen in plaats van één, dus ik zweefde een beetje door het museum heen, en verloor mijn dure zonnebril…oeps).
Ik sloeg het afscheid-biertje daarom over en koos in plaats daarvan voor een katchapuri en limonade in dat fijne restaurant waar we onze reis ook begonnen. De cirkel was rond!
Omdat ik per ongeluk mijn vlucht een dag later dan de rest had geboekt (oeps), namen we afscheid toen zij richting vliegveld vertrokken. Ik deed wat op dat moment het meest logisch leek: een majestueus dutje. Daarna een wandeling naar een restaurant waar ik mezelf trakteerde op lekkere pasta, en ’s avonds nog een glaasje wijn op het hotel-dakterras, in het gezelschap van een superlieve straathond die in slaap viel op mijn voeten.
Overigens: alle straathonden die ik hier tegenkwam waren echt zó vriendelijk!
Maar goed, ik was dus echt super-duper moe, dus hard geslapen!
De laatste dag had ik een chauffeur geronseld die mij naar nog een drietal historische plekken bracht. waaronder de oudste kerk van Armenie, die helemaal niet zo oud leek, omdat hij helemaal was gerenoveerd (bijna 1700 jaar), een 13e eeuws klooster aan de rand van een grote kloof, en een zesde eeuwse kerk die 1000 jaar geleden was ingestort en vervolgens was vergeten tot men er in 1919 opgravingen deed, en de resten ervan vond. Het bleek ook nog eens een hele belangrijke plek te zijn, waar het Armeens-Orthodox christendom begon...
Comments
Post a Comment