De afgelopen 2 maanden in vogelvlucht

Sinds eind oktober is het stil op deze blog. Best logisch ook, want het is nogal een bewogen tijd geweest.

Jullie weten allemaal waarom ik naar Abu Dhabi ben verhuisd: om te helpen met het openen van het Natuurhistorisch Museum aldaar.

Knallen.
Deadlines…
7 dagen in de week, 12 tot 14 uur per dag — met uitschieters tot 20 uur.

Het was ontzettend chaotisch, met heel veel balletjes om hoog te houden. Maar… het is ons gelukt.
Met letterlijk een “skeleton crew” is het NHMAD (Natural History Museum Abu Dhabi) een feit. Sinds 20 november lopen er, in plaats van bouwvakkers, kraanmachinisten, projectleiders, mount-makers, dinobouwers en taxidermisten, nu gezinnen en toeristen rond in het museum. En die zijn ontzettend onder de indruk. En wij zelf ook — van deze prestatie!

Het is een hele andere gang van zaken dan in Europa. Het is letterlijk vijf keer zo snel gegaan, en op een gegeven moment geloofde niemand meer dat het ging lukken. Maar het is gelukt. En hoe!

Vlak voor de VIP-opening, kregen we te horen dat we toch mochten komen om als gastvrouwen en -heren te fungeren. Wij zagen hoe de VIPs genoten van ons museum, en genoten achteraf met een groot deel van ons internationale team van een flink aantal cocktails. Katertje.

We hebben topstukken. Niet alleen “Stan” de T.rex, maar nóg een T.rex. En niet één langnek, maar zes! Stukken die ik samen met collega’s in een van de regio’s heb opgegraven, waaronder een 7 miljoen jaar oud wortelsysteem van een rivierensysteem dat er ooit lag, toen het UAE-landschap nog op een Afrikaanse savanne leek, met Stegotetrabelodons en prehistorische nijlpaarden. Verder nog een dodo, een ruimtepak, een Stegosaurus en talloze ammonieten en ichthyosaurussen. Een Dunkleosteus, een 400 miljoen jaar oude haai en stukken van de maan en Mars. Te veel om op te noemen.

En we hebben ook een paar interessante leningen. Zoals bijvoorbeeld onze enige echte Triceratops-kudde. Ons team van Naturalis is hem op komen bouwen, dus ik voelde me extra thuis hier. En als klap op de vuurpijl hebben we ook nog eens drie maanden lang bezoek van een van de beroemdste fossielen ter wereld: Lucy. Het bekende fossiel van een vroege mensachtige uit Ethiopië. Ik word er iedere keer stil van als ik langs haar loop.

Ik ben heel erg benieuwd hoe het komende jaar gaat zijn. Wat er allemaal gaat gebeuren, en wat voor avonturen er allemaal op ons liggen te wachten. Ik heb er enorm veel zin in, want we hebben een heel fijn team met hele lieve mensen die ik inmiddels ook echt vrienden mag noemen. Ik moet nog steeds bevatten hoe snel dit allemaal is gegaan.

Aan de overkant van de straat is inmiddels nóg een museum geopend: het Nationaal Historisch Museum. Een prachtig staaltje architectuur, met delen die op enorme vleugels van een valk lijken — een vogel die hier heel belangrijk is voor de cultuur. De openingsceremonie van dit gebouw op National Day hebben wij helaas moeten missen, want Becky, Mona, Lilo (haar zoon) en ik gingen een paar dagen naar Cairo.

Dat mocht wel even… even ergens anders aan denken dan deadlines, dino’s en installaties.

Na een nachtvlucht met een klein dutje wachtte de taxi ons op en begon de lange rit naar Fayoum. Mona had alles geregeld, inclusief ons prachtige huisje aan de rand van een meer. Een heel gezellig bakstenen cottage met verschillende ruimtes en allemaal knusse hoekjes. Het was ’s avonds en ’s ochtends erg fris, dus het zwembad werd alleen door mij gebruikt — als ijsbad, om lekker wakker te worden en fris de dag te beginnen. In de avond maakte de gastheer de kachel aan, zodat we gezellig Uno konden spelen.

Aangekomen in Fayoum gingen we meteen naar de Valley of the Whales. Onderweg spotten we al de piramides van Gizeh en het boerenleven. Hoe verder we van Cairo weg reden, hoe groener het werd. Bij de receptie van deze UNESCO-site werden we overgezet in een jeep en begon een prachtige rit door de woestijn. De skeletten van verschillende oerwalvissen van rond de 40 miljoen jaar oud liggen er verspreid door het gebied en kunnen bewonderd worden op hun oorspronkelijke plek. Het museumpje ernaast ging dieper in op de evolutie van deze dieren, wat hier zo bijzonder is omdat deze reuzen nog duidelijke achterpootjes hadden. Wij waren de eersten “on site” en konden alles rustig bekijken. Daarna werd het wat drukker.

Na een heerlijke lunch in het dorpje — kip in melk met rijst, lekkere salades en limonades — gingen we nog even keramiek shoppen in het kunstzinnige dorpje en kregen we een spoedcursus achter het pottenbakkerswiel. Superleuk. Tegen acht uur ’s avonds waren we allemaal gesloopt en lagen we er vroeg in.

De volgende dag werden we teruggebracht naar Cairo en bezochten we de Step Pyramid en het Civilisation Museum, met onder andere een prehistorische begrafenis, een geamputeerde nep-teen van een mummie en ongeveer twintig mummies van farao’s. Dat zette veel in perspectief. Zoveel mensen die ooit de baas waren, en nu daar liggen, iedere dag bekeken door duizenden mensen. Wat ze bereikt hadden stond op een plaquette naast hen. Bizar.

’s Avonds gingen we nog wat winkelen (hele leuke slippers, een das en een kimono), naar een papyrus- en parfumwinkel, en daarna dineren op een dakterras. De gebouwen in deze stad zijn ontzettend uiteenlopend — van herenhuizen tot flats. Chaotisch, maar allemaal mooi aangekleed. De chauffeur van Mona’s familie bracht ons naar het hotel, en om elf uur ’s avonds werden we gewekt door een kraaiende haan. Hmm. Daarna heerlijk geslapen.

Na een lekker ontbijtje was het eindelijk zover: een bezoek aan de bekende piramides. Bijzonder. Eindelijk. Na de typische foto’s met de Sfinx en de piramides gingen Lilo en ik ook nog even de piramide in. Pffff… heet. Druk. En er was niks te zien. Maar we zijn er geweest. Dat dan weer wel. Daarna ijsjes, Lilo naar huis gebracht, Becky en ik nog meer winkelen en… Japans lunchen. Heerlijke inktvisballen en limonade. Toen diner met vrienden van Mona bij een Italiaan en hup onder de wol. Ps. Het verkeer in Egypte was wel heftig zeg! Luid, vies en geen enkele auto zonder deuk. Wow!

De dag erna bezochten we het nieuwe museum: The Grand Egyptian Museum. Wow. Zo groot. En de hele grafinventaris van Toetanchamon. Prachtig. Negen enorme zalen met resten van deze succesvolle beschaving. En daarnaast een gebouw met een van de rituele boten. Helemaal overprikkeld en voldaan genoten we van de rest van de dag, sliepen we in een prachtige buurt in een boutiquehotel met dunne muurtjes, en de volgende dag hup: terug naar Abu Dhabi. Opgefrist voor de laatste werkdagen van het jaar.

Het was druk ik Abu Dhabi, want de formule 1 races waren daar. Niet helemaal mijn ding, behalve dan dat Metallica ook speelde! En laat ik nou kaartjes hadden weten te regelen! Samen met Aline en Luca genoten we van de oude en nieuwe nummers, biertjes en werd mijn inner puber gevoed. Wauw wat gaaf! Mijn eerste concert in het Midden Oosten (op Filipino coverbands na, hihi).

Na een paar dagen had ik bezoek: mijn lieve tantes Beppie en Mia. Twee zussen van mijn vader. Een maand eerder, midden in de drukte, had ik overigens ook nog een pilske gedaan met hun jonge broertje en mijn oom Huub en zijn geliefde. Heel leuk om de afgelopen 20 jaar “bij te beppen”. Maar mijn tantes kwamen dus een weekje cultuursnuiven en logeren bij mij. Zo fijn om ze hier te hebben en te zien genieten van de stad. En mooie gesprekken te hebben over vroeger en nu.  En tevens waren zij ook de eerste officiële bezoekers van het museum voor mij (Op Anne Schulp en Edwin van Huis na tijdens de opening ;-). In het weekend was het tijd voor een spannend avontuur: de meteorietenregen in de woestijn. Met een bus werden we diep de woestijn in gebracht, met tentjes en een kampvuur. Een ontzettend gezellige groep mensen, kennismakingsspelletjes, een potje weerwolven. De sterrenregen was magisch. Er was ook een meneer met drie telescopen die ons van alles vertelde over het universum. Heel interessant.Het was een kort nachtje, want een dun matje slaapt niet geweldig, maar mijn lieve tantes sloegen zich er fantastisch doorheen — met veel lachen en een paar dutjes de volgende dag.

En een weekje later zat ik alweer in het vliegtuig naar Nederland! De eerste dag bracht ik met Isabelle door in de Leidse polder, met een ijsbad en een sauna, en een heerlijk dineetje met haar fijne gezinnetje. De volgende dag een bakkie met Anne, even uitwaaien aan het strand en een stukje appeltaart, en hop door naar Limburg. Niksen, eten, koken en tot rust komen. Dit is echt nodig. Opladen voor het komende jaar. 

Wanneer ik terug ben in Abu Dhabi, mag ik namelijk een nieuw huisje gaan zoeken! Aan een kant leuk, en aan een kant jammer. Maar daar de volgende keer meer over!