Een mysterieuze reis

 Op het moment van schrijven, zit ik in het vliegtuig terug naar huis. Abu Dhabi. Ik kijk vooruit naar het slapen in mijn eigen bedje, fris opgemaakt door onze lieve Hema de huishoudster. De afgelopen 2 weken, hebben we 8 vluchten gehad. Alles bij elkaar meer dan 40 uur vliegen. Dat is best wel een eindje. Zelfs al “ouwe rot in het vak” van de muziekwereld, was het een aardige onderneming. En aangezien ik dus niet mag vertellen wat ik waar precies heb uitgevreten, moet ik best wel een beetje creatief zijn hier ;-) 

Enfin, samen met twee collega’s, begon de trip in de USA. Anderhalve dag ergens in het Noord-oosten. Het zonnetje was met ons mee gevlogen, want de dikke winterjas die ik in een van de malls had aangeschaft, was nauwelijks nodig. Ik was wel al eerder op het desbetreffende vliegveld geweest, maar niet in de rest van de omgeving. Bergachtig en prachtig! Met frisse lucht. Anders dan het klimaat hier. We hadden een dikke auto geregeld, en genoten onderweg van de omgeving. Tijdens dit stuk van de reis, hebben Irene en ik de Walmart flink geplunderd, om snacks en goodies te kopen voor onze collega’s thuis. Ook ben ik inmiddels een mooie zonnebril en een verrekijker rijker, zodat ik met Becky mee kan vogels spotten. Die laatste haalde ik bij “Cabela’s”. Een soort van “Decathlon”, maar dan voor jagers en sporters. Het was een ENORME winkel, waar in het midden een soort van Natuurhistorisch museum te zien was, inclusief opgezette beren, herten en (levende?!) zalm. Te gek voor woorden. 

Na het bezoek aan deze plek, was het tijd om naar de volgende te reizen. De bergen met sneeuwtoppen maakten plaats voor woestijn en cactussen in het Zuid-oosten. Ook hier gingen de zaken weer goed. Een van de dagen hadden we onszelf getrakteerd op Pizza en Margaritas, en overheerlijke Nachos. De zon uit Abu Dhabi was even niet mee, want het regende pijpenstelen. Niet echt normaal voor deze locatie. De laatste avond in de USA bestond uit “fancy dinner” met kreeft en biefstuk. Toen was het tijd om een van de collega’s uit te zwaaien, en vlogen Irene en ik door naar het zuiden van Frankrijk om een andere collega te ontmoeten. Na een prachtige rit naar een landelijk gelegen hotel dat ik met zorg had geselecteerd, en een heerlijk Frans dineetje met wijn en kaas, sliepen we als een os, om de volgende dag weer als een os te werken. Ook weer heel tof. 

Ik zou wel van de daken willen schreeuwen wat wij hier allemaal uitvreten, maar helaas is dat dus echt “uit den boze”. Lekker vaag verhaal dus dit. Enfin, na 2 nachtjes in het zuiden van Frankrijk, genietend van het zonnetje, de wijntjes en een intensieve “last minute” opdracht (daar ging ons middagje vrij…), was het tijd om weer door te reizen naar het zuiden van Duitsland, waar de lente dik was ingezet. De vogeltjes kwinkeleerden, en de narcissen stonden volop in bloei. Ik kreeg bijna lentekriebels! Ook hier was het hotelletje weer goed geslaagd, maar konden we er maar 12 uur van genieten, want de volgende klus moest alweer geklaard worden. In een rotvaart deden we dat, en reden weer door naar een andere plek in Duitsland, waar we weer bijzondere dingen mochten doen. Op deze plek mochten we een paar dagen langer zijn, waardoor we een beetje bij konden slapen ( bijna tien en een half uur?!), en genieten van alles wat Zuid Duitsland te bieden had, zoals Schnitzels, bier en Salat-tellers. Het hotel was ook leuk! Midden in een piepklein dorpje, in een gebouw met van die ouderwetse balken en een badkamer die rechtstreeks uit de jaren 90 leek te komen qua “design”. 

De laatste dag hadden wij een half dagje vrij genomen (mag ook wel na 13 dagen onafgebroken te werken…), en zijn we naar een  kasteel gereden dat bovenop een berg lag. Lekker buiten geluncht, en genoten van het uitzicht en een rondleiding in kasteel “Liechtenstein”. Sprookjesachtig is het woord dat mij te binnen springt. Samen met het lenteweer, voelde het bijna als vakantie! Om te vieren dat het allemaal succesvol was, gingen we (na een winkelronde in een dorpje in de buurt) lekker Schnitzel en Spaetzle eten in een super typisch Duits slager-restaurant. En zo waren er ineens twee weken voorbij gevlogen, en ben ik onderweg naar huis. Er komen in het museum een paar belangrijke momenten aan, dus deze week is er geen tijd om uit te blazen….de week daarna wel, want dan heb ik een week vakantie! Dus de volgende blog kan ik jullie wel vertellen waar ik allemaal mee bezig ben geweest :-)